Verpleegstage in Francistown, Botswana

Wou, ik heb het eens echt koud gehad! Dat is al een tijdje geleden, maar vannacht was het koud in bed. De dikke sprei toch maar opgelegd.
En nog een verrassing, ik heb eens geslapen tot de wekker afliep om 6u40! Heerlijk! Nu, het was gister ook een erg lange en erg vermoeiende dag, dus dan mag dat ook wel  hé.

Nog snel even iets over gisteren, want ik ben iets leuks vergeten te schrijven. Bij de tweede keizersnede heb ik de navelstreng mogen doorsnijden
En nog een flauw mopje over de traagheid in Afrika van een Chinese dokter: “that’s why I became a doctor…because I can’t be patient”.

Ok, terug naar vandaag dan. De eerste en enige dag op ICU (intensive care unit). Toen we er om half 8 aankwamen, stond het personeel net samen om een gebed te zeggen. Dat doen ze hier blijkbaar iedere morgen.
Daarna werden wij welkom geheten en werden nog wat dingen besproken. Dan was het tijd voor de briefing. Maar eerst even een situatieschets, dan is het makkelijker uit te leggen.
Je hebt een hele grote zaal en rechts tegen de muur staan 4 bedden, naast elkaar. Aan weerszijden is er een kamertje, met grote ramen, dus ook nog 2 bedden. In totaal heeft de ICU dus 6 bedden, waarvan vandaag 4 bezet (het rechter kamertje en 3 tegen de muur). Voor ieder bed (of kamertje) staan een roltafeltje en een stoel. En voor ieder bed is er een verpleegkundige. Jawel, 1 verpleegkundige voor 1 patiënt en daarbij nog 3 extra verpleegkundigen in de vroege shift en 2 extra verpleegkundigen in de late shift. Maar goed, zie je het een beetje voor je, die bedden met 3m verder die tafeltjes ervoor.
Dan terug naar de briefing. Die gebeurt niet in een zaaltje, maar steeds aan het desbetreffende tafeltje, steeds door de verpleegkundige die de afgelopen shift verantwoordelijk was voor die patiënt. Daar ligt ook het dossier van de patiënt altijd op en wordt alles in bijgehouden, zowel door verpleegkundigen, als door dokters,…
Om eerlijk te zijn, kon ik de briefing echt niet volgen. Het was erg onduidelijk en zelfs onverstaanbaar. Maar daarna ben ik meegegaan met de 2 dokters op hun ronde en deze hebben alles tot in de puntjes uitgelegd. Wat er gebeurt was, wat de pathologieën waren en hoe de behandeling verliep. Zodoende waren Dane en ik up-to-date.

Vier patiënten dus, even een kort overzicht: een 7 maanden oude (jonge) baby met zware ademhalingsmoeilijkheden, ernstige longontsteking en enorme ondervoeding (eerlijk waar, zag eruit als een baby van 3 maanden!!!). Ze lag aan de beademing en werd gesedeerd met morfine. Prognose: morgen proberen om beademing te stoppen, dan is er hoop op herstel.
Een 30-jarige man met een sigmoïd resectie (klinkt jullie dat niet bekend in de oren? Ja, het is onze darm patiënt van gister). Ter observatie opgenomen op ICU na zware ingreep en veel verlies van elektrolyten. Prognose: goed, mag morgen naar heelkundige afdeling.
Een 30-jarige man met beenbreuk, onderkaakbreuk (volledige onderlip en kaak waren kapot), hersentrauma met vochtophoping en kleine bloeding, comateus, sub ventriculaire tachycardie,… na een zwaar verkeersongeval. Prognose: zwelling moet zo snel mogelijk minderen, maar lukt niet. Door medicatie om vocht af te drijven, raakt bloeddruk en hartritme ontregeld en andersom. Patiënt is al 12 dagen in coma. Slechte prognose.
Een 17-jarig meisje, sepsis, begonnen met ontsteking in onderbuik, is uitgebreid over volledige rechter flank van lichaam (schaamstreek tot oksel), holtes met pus onder spierweefsel, grote wonden door drainage, ontstekingen op 5 plaatsen in de hersenen, aan de beademing wegens te zwak om zelf te ademen, TPN,… Prognose: ligt al 1 maand en 10 dagen op ICU, moeilijk te voorspellen. Maar ik vond dit het ergste om te zien, tot nu toe!!! Het meisje was vreselijk mager, heel erg zwak, kon haar hoofd nog niet draaien, had contracturen van de vingers, de wonden op haar flank waren net haaienbeten,… Dat kopje vergeet ik nooit meer, net iets van zo’n spotje over de hongersnood.

Tja, nu weten jullie welke patiënten er waren en rest me nog te zeggen dat ik verder veel geobserveerd heb, hier en daar geholpen, de baby mogen wassen en geholpen bij het aspireren,… Ook had ik een heel lang gesprek met een dokter uit Ethiopië. Hij heeft me veel verteld over HIV, de fases hierin, het verloop, de cijfers,... Ook eindelijk eens een heel duidelijk uitleg over CD4! Nu begrijp ik het echt volledig. Het gesprek was echt heel erg leerrijk en hij kon het super goed en begrijpelijk uitleggen. Met Dr. Bernardo van de Dominicaanse Republiek (die ons tijdje geleden uitgenodigd had voor een feestje) had ik een gesprek over de verschillen van werken in België en Botswana (medische sector). Ook hij miste empathie en een bepaalde betrokkenheid vanuit het personeel hier. Ik moet zeggen dat ik blij ben dat ook eens van een ander te horen! Maar het feit dat wij in België op een verpleegafdeling, als verpleegkundige verantwoordelijk zijn voor tot wel 10-12 patiënten, dat snapte hij niet. Hoe kan zo’n rijk land nu zo weinig personeel hebben? Tja, niets is wat het lijkt zeker ;-)
Iedere keer als een van de 2 dokters iets ging doen, dan kwamen ze ons halen om mee kijken, te helpen en werd ons steeds alles uitgelegd. Kortom, het was een heel boeiende en leerrijke dag. Voor mij de meest leerrijke tot nu toe, op gebied van nieuwe informatie.

Met dat we het ziekenhuis uitliepen, terug naar IHS, begon het weer te regenen. De mensen hier zijn er ontzettend blij mee, ik moet zeggen dat het voor mij nog even had mogen wachten Het is een stuk kouder (geen topjes-weer meer), het is nat en modderig en grijs en bewolkt. Het lijkt best wel wat op België zo hoor!!!
En die bui heeft lang aangehouden, niet te doen! Daarbij was er ook nog een hevig onweer, de ramen trilden bij mij en de slagen waren ontzettend luid. Ja, als je bang bent voor onweer, moet je hier niet komen! Het is nu al dagelijks en het knalt hevig
Gelukkig hield het net op tijd op, zodoende hadden we nog tijd om naar de mall te gaan. Vandaag is namelijk droog brood met worst dag en daar zijn wij niet zo gek op. We hadden afgesproken dat we vandaag een salade zouden kopen in de supermarkt, daarmee konden we dan de worst en het droge brood wat opsmukken. Vorige week hadden we ons ook een salade gekocht en die was echt lekker. Ik een Italiaanse en Dane een Griekse. Groenteeeeeeee!!!!
Maar.. ja, je voelt hem al komen hé… de salades waren op… Snik ;-(
Uiteindelijk vonden we nog een zakje Aziatische salade en hebben we wat tomaten gekocht en een uienbroodje. Daarmee moest het toch ook lukken hé.
Terug op IHS bleek dat er zelfs geen worst was, maar gewoon de dagelijkse brokken beef. Ook dat hebben we dan maar aan ons voorbij laten gaan.
Maar die salade en tomaten en dat overheerlijke brood hebben ons goed gesmaakt! Al hadden we snel genoeg van de sla, want die was wel erg speciaal van smaak. Die Aziaten kunnen toch een potje smaken bij elkaar gooien zeg!

Dus de stagedag zit er op, mijn verslagen zijn getypt (oh nee, moet die voor Genk nog doen is mijn beurt vandaag), het eten heeft gesmaakt en… de avond is nog lang ;-)
De studenten hier hebben gedaan met de examens en hebben vanaf nu vakantie. Het is hier dus een uitloop van studenten met al hun spulletjes! Er blijven er nog veel tot het weekend, maar vanaf volgende week zal het erg rustig zijn. We moeten wel eens gaan navragen of er dan nog eten zal worden bereid in de keuken!

Zo dadelijk ga ik nog wat lezen, dat boek heeft me echt in de ban! Alleen jammer dat het alweer bijna uit is, want dan heb ik er nog maar eentje. Lang geleden dat ik nog zoveel gelezen heb! Heerlijk.

Morgen wordt het een dag op SBCU: special baby care unit. De afdeling neonatologie in het Nederlands. Weeral spannend!

X

Amai, amai, wat een drukke dag!!!
Na een nacht vol regen en onweer, was het ’s ochtends gelukkig droog. De vogeltjes floten weer en toen ik om 6u30 naar mijn internet-hekje-plekje liep, was de grond bezaaid met rupsen (of zijn het nu duizendpoten?). Zo met de regen uit de bomen gespoeld

Maar goed, klaar voor de orde van de dag: OK. Waar ik gister op gehoopt had, werd vandaag wel werkelijkheid: meer patiënten, meer actie, meer werk, meer bloed
Als eerste werd de breuk in de arm van een 5-jarig jongetje gemanipuleerd (onder volledige narcose). Toch wel even heftig als ze met 4 stevige volwassenen aan zo’n armpje staan te trekken! Het gipsen hier is echt een kliederboel en nee, geen leuke kleurtjes voor de kinderen, maar een centimeters dikke brok aan de arm. Er stonden nog 4 kinderen hetzelfde te wachten (ja, hier gebeurt dat niet direct, maar pas na een paar dagen als het een paar patiënten bij elkaar zijn). Ik ben dan maar naar de volgende zaal gegaan…
Daar was het aan een jonge vrouw. Ze had een gezwel in haar nek (vooraan) en omdat het de laatste tijd erg gegroeid was, moest het verwijderd worden. De dokter ging erg secuur en voorzichtig te werk, om verschillende redenen. Er stonden een paar student-dokters naast hem, die een goede les nodig hadden. Maar ook omdat hij niet teveel bloed wou verliezen daar het gehalte bij de vrouw al laag was en er in het ziekenhuis geen donorbloed voorradig was. En als laatste om esthetische redenen, zodat er achteraf een zo “mooi” mogelijk litteken zou overblijven. Ook ik stond mee aan tafel, natuurlijk met m’n neus erboven op

Hierna liep ik door naar de volgende zaal. Er lag een 90-jarige man op tafel, met een hernia in de buikwand. Omdat hij er teveel last van had en er kans was om de darmen te beschadigen, had men ervoor gekozen hier toch nog iets aan te doen, ondanks zijn hoge leeftijd. Omdat een narcose behoorlijke risico’s inhoud op die leeftijd, opteerde de anesthesist voor een epidurale/spinal. Dus de man moest gaan zitten en kreeg een ruggenprik. Ik ben de man gaan vasthouden en heb met handen en voeten uitgelegd in welke houding hij het beste kon gaan zitten. Ik mis hier toch echt de communicatie naar de patiënt hoor! Dat is echt een minpunt wat ik kan blijven herhalen, maar wat mij ook zwaar valt! Er werd niks gezegd tegen de man, gewoon 8 keer in zijn rug geprikt en gepord met die naald. Ik zag hem afzien en voelde hem onder mijn handen verkrampen. Zielig hoor!!! Uiteindelijk leek het gelukt te zijn en kon hij weer gaan liggen. Buik ontsmetten, steriele doeken (helemaal ingepakt) en het scalpel in die buik. Ja watte! De man was niet verdoofd!!! Niemand had even gekeken of het gewerkt had en de chirurg ging ervan uit dat alles ok was. De man schreeuwde het uit. En toen kreeg hij, zonder iets tegen hem te zeggen, een zuurstofmasker op zijn gezicht gezet (niet zo’n kleintje, maar die met die dikke ballon) en werd hij onder narcose gebracht. De vitale parameters gingen even gek tekeer en ik werd een beetje bang dat hij het niet zou redden. Maar al snel kregen ze alles onder controle en kon de operatie beginnen. Toen werd ik gehaald om mijn theepauze te nemen en ik moet heel eerlijk zeggen dat ik dat niet erg vond. Ik vond het prima om me heel even af te zonderen en het even te laten bezinken.
En jeetje, wat heeft die koffie gesmaakt Ik hoop dat ze dat op de ICU ook hebben morgen!!!

Na de theepauze ben ik toch nog snel even bij de oude man gaan kijken. De operatie was al gedaan en hij mocht net zelf op het andere bed kruipen. Ja hoor, zelf! Net uit narcose, nog zo suf als iets, moest hij zelf op het andere bed klauteren! Andere mensen rollen ze gewoon hoor, geen halve slag, maar echt rollen!!! Ik heb geholpen om de zaal te poetsen en klaar te maken voor de volgende. 
Toen ik klaar was, ben ik snel naar een andere zaal gegaan (ja, ik wil zoveel mogelijk zien hé). Daar lag een jonge knul met een abces achter zijn oor, gedeeltelijk in de schedel. De chirurg moest dit heel langzaam uitboren en maakte daarbij gebruik van een megagrote microscoop. Ik stond vlak naast de chirurg en kon zo door het gat, de gehoorgang in kijken (het oor was naar voor geflapt). Cool!!!
Toen kwam Dane mij roepen, voor nog iets spectaculairder!!! Echt waar jongens, dit heb ik nog nooit gezien, toch niet in die mate!!! Er lag een jonge man van 30-jaar met een darmobstructie veroorzaakt door geknoei met alternatieve geneeskunde. Het abdomen was open gesneden en de darmen waren volledig opgevuld met gas. Geen beetje, maar enorm opgeblazen!!! De dokters zaten er tot hun ellebogen in en er werd steeds meer darm uitgehaald. Dane en ik stonden met open mond te kijken. Ik heb er foto’s van gemaakt, maar wederom de waarschuwing: niet voor gevoelige kijkers. Er werd in gewroet en gezocht naar de obstructie. Op die plaats hebben ze een vrij groot stuk darm weggenomen. Tussendoor hadden wij middagpauze (die kunnen we nu niet uitstellen want dan is er geen eten meer op school) en toen we terug kwamen hiervan, was hij net klaar. Hij werd echter nog in slaap gehouden en we hebben geholpen om hem op het andere bed te krijgen. Volgens mij zijn ze hier nog niet echt bekend met tiltechnieken, jammer eigenlijk, want het kan zoveel makkelijker en rug-sparend.

En toen , ja toen, werd ik erg gelukkig! Een keizersnede!!! Jawel, en ik stond op de eerste rij Ik heb geholpen bij de epidurale, maar ook deze mislukte helaas (misschien ligt het wel aan mij?). Dus ook mevrouw werd snel onder narcose gebracht want blijkbaar zat het kind al een tijdje ingedaald in het geboortekanaal. Het oude litteken werd vakkundig weggesneden en toen kon ik mooi alle buikspieren zien lopen. Hier snijden ze door en dan trekken ze met 2 dat open, brrrr. Daar lag de bolle baarmoeder en toen ging het heel snel! Sneetje, vruchtwater afzuigen, hoofdje, lichaam en hup, daar was ie! De placenta volgt erg snel en voor ik het door had, was de dokter al bezig met het hechten. De baby had niet veel lawaai en ik werd een beetje ongerust. Maar uiteindelijk was alles goed en oh boy, wat zijn die baby’s hier toch schattig met die kleine krulletjes ;-)
De kleine werd helemaal ingeduffeld en al weggebracht. Toen ik stond te kijken naar het hechten, kwam er een andere verpleegster binnen met een schoon babybedje. “Heb ik iets gemist? Nog een baby?” Maar het was voor de zaal ernaast, joepie, nog een keizersnede. Dus ik snel daarheen. Deze ging nog sneller dan de eerste, echt waar! Lijkt een fluitje van een cent. En de baby, die was nog schattiger dan de vorige, en lang haar! Het hing al over haar voorhoofdje!
Zodoende werd het een lange dag op de ok, Dane wou zo graag stoppen, maar ik heb hem “gedwongen” om die keizersnede nog te kijken Merci Dane, voor je geduld!

Na de lange werkdag, moesten we toch nog even to the office van Mr. Madondo. Het werd tijd om het eens over evaluaties te hebben, want daar hadden wij nu nog steeds geen zicht op en de stage loopt nu toch wel op zijn einde. Maar ook om al kort op de bal te spelen, want alles duurt hier lang. Zodoende had ik mij al voorgenomen om nu al over de eindevaluatie te beginnen, want als ik daarmee zou wachten tot volgende week, dan vrees ik dat we die niet direct mee naar huis krijgen
Och, die Madondo toch, iedere keer als we bij hem zijn, dan lachen we wat af! Hij heeft zo’n droge humor en zo’n droge opmerkingen. Hoe hij dan opeens zegt, met zo’n venijnig lachje op zijn gezicht: “jeah, you know, my life is tough.”. omdat hij nog examens moet verbeteren en hij daar niet zo’n zin in heeft. We konden niet meer van het lachen, hij ook niet! Het is moeilijk na te vertellen, maar geloof me, het is een humoristische kerel!

Eenmaal klaar met de werkdag wilden we beiden even genieten van de rust bij het hekje (internet), maar we kregen telefoon van Zibani. We gingen vanavond toch zeker mee naar het debat over palliatieve zorg hé? Oeps ja, dat was vandaag. En oh ja, zei Zibani, het begint al om 18u i.p.v. om 19u. Ik zei dat we dan wel in de problemen zouden komen met eten op school, want dat is pas om half 7. Dan kwam hij ons om half 7 ophalen zei hij. Beetje vreemd, want we hadden net gezegd dat we pas om half 7 konden eten. Maar we hebben eens heel lief naar de kokkin gekeken en toen kregen we om 18u15 al onze portie. Snel, snel, opgegeten en naar de ingang, want daar stond Zibani ons op te wachten met zijn auto.
Toen we om 18u45 bij de Tati River Lodge aankwamen, was het er nog rustig. Wij dachten dat we te laat waren en dat het al begonnen was. Maar we liepen binnen en… er was nog zo goed als niemand!!! Echt niet, misschien 6 mensen binnen. En er stonden wel 10 grote ronde tafels, helemaal gedekt met bestek en glazen en stoffen servetten. Echt sjiek! Ik keek opzij en… daar stond een enorm buffet!!! Hadden we dat geweten zeg, hebben we op school dat “vieze” eten snel naar binnen gewerkt en dan staat daar zoiets op je te wachten.
Nu, achteraf was ik blij dat ik al gegeten had, want dat buffet, dat was niet voor direct
Aan tafel hebben we veel moppen zitten tappen met Zibani, die kan ook al zo lollig zijn! Eigenlijk misten we wel Mr. Madondo erbij, dan was het echt compleet geweest!
Het debat is uiteindelijk pas om 20 van start gegaan en sorry dat ik het zeg, het was saai. We hadden al 2u op onze stoel gezeten, en toen moesten we nog 1,5u luisteren naar wat de dokters, sociaal werker en de priester te zeggen hadden over palliatieve zorgen. Het Engels was ook niet altijd even verstaanbaar en dan duurt het echt lang. Dane en ik hebben veel rond gekeken en geobserveerd. Op een gegeven moment moest ik daar mee ophouden, anders had ik geheid de slappe lach gekregen!!! Er waren best veel oudere dames aanwezig en die waren een voor een allemaal in slaap gevallen. Hun hoofden vielen een voor een naar voor of opzij, sommigen zaten echt te knikkebollen. Het was hilarisch om dat te zien.
Maar ook een beetje raar. Zit je daar op zijn chique event, iedereen gefocust op de sprekers en de helft valt gewoon in slaap
Op zich was het niet slecht wat er verteld werd, maar het werd mij wel heel duidelijk dat een palliatief beleid hier nog in zijn kinderschoenen staat. Ook viel het me op dat er op sommige vlakken heel anders wordt gekeken naar “zorg”. Palliatieve zorg hier omvat vooral pijnbestrijding. Men wil dit nu gaan uitbreiden, maar daar zal nog heel wat tijd overheen gaan denk ik. Als je dan hoort dat de thuiszorg hier bijna gelijk wordt gesteld aan palliatieve zorg, dan denk ik wel dat jullie begrijpen dat die 2 begrippen bij ons heel anders worden ingevuld. Nadat de 5 sprekers aan het woord waren geweest, mochten de luisteraars vragen stellen. Zibani moedigde mij aan om ook een vraag te stellen, maar ik kon er echt niet zo 1,2,3 eentje bedenken. Dus stelde hij er 2
Nadat 5 mensen een vraag hadden gesteld, werd het afgebakend. Het was toen 21u30 geweest en blijkbaar was de zaal eigenlijk maar tot 21u geboekt. De vragen moesten nog beantwoord worden en dan moest er nog gegeten worden!!! Per antwoord werden er 2min toegekend, dan nog een dankwoord en een gebed en toen mochten we aanschuiven. Oh, er was zoveel!!!! Maar ik had niet zo heel veel honger en had op het einde van het buffet een chocoladetaart zien staan waar ik dolgraag een stukje van wou hebben. Dus ik heb een heel klein beetje salade genomen met wat aardappelpuree (wat een heerlijkheid ) en dan een stuk taart, mmm. De meeste mensen keken een beetje raar naar mijn bord, nauwelijks eten, dat kan toch niet. Maar ja, als je al een avondmaal op hebt en het is 22u geweest, dan ga ik niet meer uitgebreid tafelen hoor. Het heeft me wel enorm gesmaakt moet ik zeggen, zeker die taart hé!
Toen de borden leeg waren, moesten we direct vertrekken, anders zouden we op school niet meer binnen kunnen. Zodoende zette Zibani ons iets voor 11 aan IHS af, het einde van een lange, vermoeiende dag!!!
Dus direct het bed in en ik moet zeggen, ik was zo naar dromenland vertrokken ;-)

Jazeker, een dagje OK! Heerlijk! Heb er echt naar uit gekeken!!!

Om half 8 zaten we al bij Mr. Madondo, hij moest ons schema echte nog helemaal uittypen. Ja, ik kijk er al niet meer van op hoor , blijf gewoon relax. Maar toch een tikkeltje ongeduldig, want ik wil die ok zien (of moet ik zeggen: ik wil bloed zien?).
We zijn er dan toch geraakt en Mr. Madondo was weer op dreef met zijn mopjes: vanuit de open gang, kun je de kleedkamer in en vandaar loop je het operatiekwartier in. Niemand komt zodoende met gewone kleren op de OK. Buiten op de gang, zei Mr. Madondo dat ik me hier wel kon omkleden. Lynn; “ha, you wish!”. Och ja, we hebben nog een hartelijk kunnen lachen!!! Snoeper ;-)

Tja, omkleden, ik vond geen kleren. Laat ik zeggen, ik vond een bovenstuk, maar geen broek. Dus maar vragen en ik kreeg een soepjurk!!! Ik vroeg of ik mijn eigen broek dan mocht aanhouden, maar dat mocht niet. Ik zag er echt niet uit en voelde me ontzettend ongemakkelijk!!! Dane had blijkbaar wel een broek weten te bemachtigen en ik heb hem gevraagd om er voor mij ook een uit de mannen kleedkamer te halen. Dus daar liep ik, in een broek waar ik 3 keer in kon en een bovenstuk waar ik 2 keer in kon en met een decolleté van jewelste. Ahum
Maakt niet uit, het was groen, dus ik mocht de OK op, mij goed!!!
We werden vriendelijk onthaald en kregen een rondleiding op de afdeling. Ze hebben 3 theatres, een opname “plekje”, een recovery (pre+post op), scrub of, sluis, opslag, keukentje, bureautje,…
De zalen zagen er niet slecht uit, natuurlijk niet high tech zoals bij ons, maar er was toch heel wat aanwezig. Maar de deuren bleven steeds open staan, iedereen wandelt in en uit,… zo’n dingen zijn bij ons niet denkbaar. Ik zeg niet dat er niet steriel gewerkt wordt, maar de manier waarop met steriliteit wordt omgegaan, is totaal verschillend.

De eerste operatie die ik mocht volgen was een biopsie van de baarmoederhals. Toch beetje vreemd om zo’n vrouw daar te zien liggen en dat zien gebeuren. Deze operatie was snel gedaan en eigenlijk maar een zeer kleine ingreep.
Daarna werd het veel spannender! Een 15-jarig meisje was door een glazen raam gevallen en had daarbij haar pols lelijk bezeerd. Alle pezen en veel zenuwen waren gewoon doorgesneden. Deze werden dus weer aan elkaar gehecht. Maar wat een karwei om al die dingetjes eerst te zoeken!!! Wel leuk om te zien hoe ze dan aan die pees trekken en de vinger beweegt
Het meisje bleef wakker tijdens de operatie, er werd gebruikt gemaakt van een tourniquet en plaatselijke verdoving. Lijkt me toch akelig als ze zo aan je liggen frutselen en je bent bij. Maar wat was ze moedig!!!
Tijdens de op heb ik foto’s mogen maken, ze zullen dit weekend op internet komen, maar ik wil de gevoelige kijker toch even waarschuwen
Ik vond het zeer interessant om dit te volgen en het kriebelde enorm om te helpen. Maar dat zal ik de toekomst wel eens gebeuren hé! Het verbinden van de wonde uiteindelijk was voor ons ook een ander paar mouwen. Wel even een beetje anders als bij ons. Soms vraag ik me af of wij in België misschien niet te voorzichtig zijn? Ik schrik hier vaak wat van de ruwheid waarmee gewerkt wordt, maar ik heb toch nog geen patiënten gezien die daar achteraf problemen van hebben…
Tijdens de theepauze zag ik dat ze hier een waterkoker hebben. Joepie!!!! Morgen neem ik mijn koffie mee!!!

De volgende operatie die ik mocht volgen, was een curettage. De vrouw in kwestie had heel veel kleine gezwelletjes in de baarmoeder en die werden afgezogen. Sorry, maar ik kan niet duidelijk benoemen wat het was. Door de taalbarrière zijn we hier helaas niet helemaal achter gekomen. De operatie zelf was behoorlijk bloederig, man er verdween wat in die pot! Achteraf hebben we geholpen om de zaal op te ruimen en klaar te maken voor de volgende patiënt.

Het klaarmaken en opruimen van de zalen is eigenlijk zowat de enige taak van de ok-verpleegkundige hier. Er staat geen verpleegkundige mee aan de tafel. Soms wordt er gevraagd voor extra materiaal  en dat wordt dat door de vpk gehaald, maar echt assisteren zit er niet in. Zou dus niks voor mij zijn ;-)

Toen het tijd was voor de lunch (die wij nu op school gebruiken daar het ziekenhuis ernaast ligt), regende het pijpenstelen en donderde het flink. Dit is de eerste keer dat ik hier eens door de regen heb moeten lopen  Ik moet zeggen dat de druppels hier wel altijd ferm groot zijn. Geen vieze miezer die wij zo goed kennen, nee, flinke druppels! Spetter!!!

In de namiddag was er helaas maar 1 patiënt: een vrouw voor een abortus. Let wel, geen zelf gevraagde, maar een ‘nodige’.
Ik moet eerlijk zeggen, ik kan tegen heel veel, sta het liefst met mijn neus overal op en wil alles gezien hebben, maar deze operatie zal toch nog een tijdje op mijn netvlies gebrand staan.
Ik heb de dokter (uit Bangladesh) geholpen met de anesthesie en heb de vrouw een zuurstofmasker opgezet. Daarna nog even herpositioneerd en toen begon het. Een groot speculum, de baarmoederhals wordt vastgepakt met een klem en dan wordt er geschraapt. Maar ga ik hier niet over vertellen, maar het was geen aangenaam zicht. Ik kan me nu wel inbeelden hoe Dane zich gevoeld moet hebben bij de besnijdenissen.
Ik vond de hele procedure nogal ruw en barbaars en heb moeite moeten doen om in de kamer te blijven. Ik kan moeilijk geloven dat een abortus in België op dezelfde manier gebeurd. Het gaat me niet om het feit dat het een abortus is, want ik ben daar helemaal niet tegen. Maar wel de manier waarop heeft me doen schrikken. Ik hoop dit morgen niet nog eens te moeten zien!

Daarna hebben we de operatiezaal weer helemaal opgeruimd, ontsmet en klaar gemaakt voor de volgende. Maar dat zal dus voor morgen zijn!

Om de voorraad water weer aan te vullen zijn we nog snel even naar de mall gelopen. Overal begint hier de kerstversiering te komen en dat is zo raar om te zien! Het is zo warm, de zon schijnt, je loopt in je korte broek en dan zijn ze kerstballen aan het ophangen! Het is echt een beetje surreëel. Als we deze week nog een naar de mall gaan, dan zal ik er eens wat foto’s van maken. Ik moest ook erg lachen bij een etalage: er was een Kerstman op geschilderd en die was… jawel, zwart! Leuk toch  
Het avondeten op IHS viel weer vies tegen. Droge pasta. Er was wel een soort puree van wortel, maar deze lustte ik echt niet. Dus dan maar 3 happen pasta ;-)

Het is nu half 9 en ik ga zo mijn bed al opzoeken, heb namelijk een barstende hoofdpijn. Nog geen last van gehad hier, zal wel van de lucht zijn vandaag ( de hele dag zo’n mondmasker voor!). Hoop dat het onweer zo voorbij trekt, want het knalt behoorlijk.

Hopelijk zijn er morgen wat meer patiënten! Heb er zeker weten zin in!!!

Goodnight good people!!!

Lieve lezers, ik ga jullie vandaag teleurstellen… maar veel ga ik niet schrijven. Het zou niet leuk zijn en ik wil niet dat mijn blog een plaats wordt waar ik mijn slecht humeur op ga tentoonstellen.
Jep, vandaag een slecht-humeur-dagje!
Afgelopen nacht heb ik geen oog dicht gedaan, enkel tussen 5u en 7u heel even in slaap gevallen. Dane was wezen stappen en dat is mij niet in het goede keelgat geschoten. Meer ga ik er niet over uitweiden. Laten we zeggen dat ik misschien té bezorgt ben geweest en Dane misschien iets te weinig…

Vanmorgen zat ik dus weer om 7u op het internet, maar dat raak ik ondertussen ook een beetje beu. Daar ik nu ’s avonds meestal ook nog even kijk, is er ’s ochtends vroeg meestal niet echt veel nieuws te rapen
Heb me op mijn dooie gemak klaar gemaakt en ben in Afrikaans tempo naar de mall geslenterd op mijn sletsen, hihi. Een koffie gedronken en wat gelezen. Ben trouwens al aan mijn 4e boek hier bezig en dit keer is het echt een goeie: Norwegian Wood van Haruki Murakami. Zalig!!! Dank je wel papa, voor het lenen ;-)

Terug op IHS was Dane ook wakker en zijn we rond half 11 naar het hotel gegaan. Tja, wat ga je anders doen als je de hele nacht niet geslapen hebt hé
Dus een dag aan het zwembad, met een goed boek en een lekker muziekje op de iPod. Heb zelfs in het zwembad zitten lezen! ’s Ochtends was het erg bewolkt, maar rond de middag is het toch een uur of 2 zonnig geweest. Natuurlijk was ik me weeral vergeten in te smeren, waardoor ik er weer uitzie als een kreeft in een witte bikini.

Na het zonnekloppen nog lekker geklets met the boyfriend, dat deed deugd! Om 4u was de batterij van mijn laptopje op en had ik genoeg van de ligstoel, dus ben ik binnen gaan zitten om nog de laatste dingen op Picasa te zetten (up te loaden klinkt me te duf!).
En toen gingen de sluizen open! Wauw, wat een stortbui! They got what they prayed for! Eindelijk is de regen hier. Als ik het weerbericht moet geloven, dan zal het vanaf nu iedere dag regenen, joepie ;-(
Misschien komt er dan toch nog water in de rivier?

Tja, dat was dus eigenlijk mijn dag. Op IHS een koude douche genomen en me meermaals ingesmeerd met de cacao boter (creme) die ik hier heb gekocht. Zalig spul!!! Mijn haren die ondertussen echt veranderen in stro, heb ik ook verzorgt met iets van hier. Ik heb een of andere pot gekocht, ook iets met kokos, heel vettig, een soort verzorging. Maar het helpt wel!!! Dus nu geurt de hele kamer hier naar kokos, lekker!!!
Dadelijk vroeg mijn bed in, want morgen begint weer een nieuw avontuur: het ziekenhuis! Maandag en dinsdag werk ik op de operatiekamer, daar heb ik echt naar uit gekeken!!! Laat maar komen!

Morgen beloof ik weer goed gezind te zijn en weer een blog te vullen zoals jullie het ondertussen gewend zijn ;-)

X