Verpleegstage in Francistown, Botswana

Om half 8 opstaan was toch al beter dan die 5u van gister! En als je zo’n leuke vooruitzichten hebt, dan ben je toch zo wakker hé.
Ik moet eerlijk bekennen dat na gister, mijn verwachtingen niet zo hoog gespannen waren. Misschien ook uit voorzorg, om toch maar niet teveel teleurgesteld te worden? 
Maar goed, douche genomen, koffietje gemaakt op de kamer en ontbeten in de vorm van koekjes en toen was ons vervoer al ter plaatse. Stipt op tijd! Heerlijk!
Chauffeur Rambo heeft ons naar de ‘border’ gebracht, een heel gedoe. Eerst het kantoor van de Botswaanse douane binnen, papieren invullen en dan een stempel in je paspoort dat je het land verlaat. Dan 100m verder rijden, het kantoor van de douane van Zimbabwe binnen, papieren invullen, US$30 betalen en een visum in je paspoort geplakt waarmee je 1 dag van Zimbabwe mag genieten. En voor 1 dag waren we opeens ‘getrouwd’, mr. en mrs. Maenen
En toen mochten we te voet de grens oversteken. Onze chauffeur bleef in Botswana, een andere chauffeur wachtte ons op in Zim. Newton, onze chauffeur en gids voor vandaag, was echt een relaxte, grappige kerel en we hadden direct door dat we geluk hadden vandaag! We kregen een koud flesje water, wat uitleg over het feit dat we 72km moesten rijden en dat dat normaal 1u duurt, maar ook kan uitlopen tot 1u30 owv de dieren die je kan tegenkomen (van mij mag het dan wel 1u30 duren!), dat we niet mochten uitstappen onderweg, maar als we iets zouden tegenkomen dat we echt wilden zien/fotograferen, dan konden we het dak open doen en zo uit de auto kijken,… En toen konden we vertrekken. Een heerlijke rit door een ongelooflijk mooi landschap! Ik heb echt alleen maar naar buiten gestaard en mijn ogen uit gekeken. Ja, natuurlijk raden jullie het al: beesten hebben we niet gezien! Newton heeft een uur met ons meegezocht naar olifanten, maar helaas, die hebben echt geen zin om zich aan ons te laten zien!
En toen arriveerden we in Victoria Falls (ja, zo heet ook het stadje) waar we in de verte al het opspattende water zagen. Joepie!!!

We zijn direct doorgereden naar de watervallen en toen we de parking opreden, had ik al snel in de gaten dat het wel een echte toeristische trekpleister was. Veel verkopers, mannen in traditionele kleding die aan het zingen en dansen waren en achter de hekken veel mensen die je toch vanalles proberen te verkopen. Eigenlijk ook niet meer als normaal hé! Ik zou ook mijn centen willen verdienen aan al die witte toeristen die er met hun fancy camera en nice stuff naar het water komen kijken.
Newton vroeg of we een paraplu wilden voor de ‘sprays’ van de watervallen, maar daar wij dachten aan wat druppeltjes en we geen zin hadden om daarvoor met een paraplu te gaan slepen, lieten we dat aan ons voorbij gaan.
Newton regelde de inkom en binnen kregen we een hele uitleg over de falls, over de rivieren, over de verschillende namen van de watervallen, over de flora en fauna van het bos waar we door gingen lopen en nadat we dit alles in ons hadden opgenomen, waren we klaar voor de wandeling van ongeveer 3km. De Victoria Falls zijn bijna 1708m lang en 108m hoog! Normaal start je bij het begin en loop je naar het einde, waarbij de steeds een klein wegje in slaat om dichterbij te gaan kijken. Als je dan het laatste punt hebt bereikt (een 110m hoge brug, punt 16), loop je via een recht pad door het bos weer terug naar het begin. Om dat laatste lange, lichtjes saaie (als je die watervallen opzij hoort, maar niet ziet) stuk te vermijden en om de spanning nog wat op te bouwen, zei onze gids dat we het in de tegenovergestelde richting zouden doen. Eerst tanden bijten en dat stuk wandelen en dan langzaam terug langs de watervallen. Maar zelfs dat eerste stuk was niet saai! Echt mooi door het bos, prachtige natuur, mooie bloemen, apen en dan dat geluid van de watervallen… En toen kwamen we bij de Victoria Falls Bridge, bekend om zijn bungee-jumps. Er waren 2 mannen aan het werk ergens aan zo’n paal, best scary om die daar te zien zitten!
Even genoten van het uitzicht en toen was het tijd voor het wereldwonder! En oh, wat werd ik beloond! Het was prachtig! Ik kan de juiste woorden niet vinden om dit te beschrijven! Het was gewoonweg breath taking!!! Ik praat graag, maar hier werd ik stil van. Al dat water, dat met een enorme kracht naar beneden klatert, de rotsen, de regenbogen, de hoogte, de lengte, het opspattende water dat als een mist boven de watervallen hangt, het harde geluid (dat tot wel 25km verder te horen is),… Ik kan dit gewoonweg niet overbrengen op deze blog, weet zelfs niet goed hoe het te beschrijven of welke woorden te gebruiken… Ongelooflijk, wondermooi, adembenemend, ontroerend en ja, zelfs ook heel romantisch! Zelfs Dane werd er een beetje week van en zei dat dit een ideale plek was om een huwelijksaanzoek te doen. Helaas had ik geen bereik op mijn gsm, anders had ik Alex gebeld
Het eerste stuk van de falls heet danger point, omdat er veel rotsen zijn en door de sprays worden die wel eens nat en dan is het er very slippery. Ja, papa voelt ‘m al komen… Lynn zat weer op het puntje van de rots! Geweldig! Wat een uitzicht!
Toen we verder liepen naar de main falls, kregen we al snel in de gaten waar die paraplu voor nodig was. Het waaide flink vandaag en daardoor waren we op een bepaald moment binnen 2 minuten kletsnat! Echt waar, kletsnat!!! Alsof er een flinke regenbui gaande was. Een leuk gevoel en niet zo erg omdat het hier toch zo warm is. Alleen een klein beetje jammer, want je kan dan geen foto’s maken hé. Dus daar liep ik, als een verzopen kat
Het ene na het andere mooie uitkijkplekje volgde en ik heb alles in me opgenomen. En zo spendeerde ik 2u langs dit mooie plekje op onze aarde en realiseerde ik me dat ik toch wel een geluksvogel ben dat ik dit weer mag meemaken!
Ik kan niet wachten om de foto’s met jullie te delen!!!

Na deze high light van ons verblijf in Afrika, bracht Newton ons naar een marktje waar we souvenirs konden kopen (niet bij de falls, maar buiten de stad). Er was zoveel, maar het was ook zo vermoeiend! Iedereen spreekt je aan, iedereen wil verkopen, met iedereen moet je zwaar onderhandelen en niks is wat het lijkt… Ik wist dan ook echt niet wat ik voor wie moest aanschaffen. Het zijn toch maar de standaard beeldjes en schaaltjes en prulletjes die uiteindelijk ergens achter in de kast belanden. Maar het voelde ook een beetje vreemd om 6 weken in Botswana te spenderen en de souvenirtjes in Zimbabwe te kopen. Enkele koopjes heb ik kunnen doen, maar toen ik haast ruzie kreeg met een verkoper omdat hij deed alsof hij “offended” (ik vind het Nederlandse woord even niet) was door de prijs die ik bood voor een onnozele boekenlegger, had ik er ook wel genoeg van. Rustig rondlopen en dingen bekijken en er eens over nadenken zit er niet in en dan is bij mij na een uurtje de zin wel over. Maar toch een leuk houten slabestek en eentje van zilver en wat mooie kommen. En ik was best trots op mezelf, want ik heb serieus onderhandeld en ook dingen laten liggen als ik niet de prijs kreeg die ik wou geven
Maar lieve thuisblijvers, maak je niet te blij: ik heb niet voor iedereen iets gekocht, ik vind het dat gewoon niet waard. Maar ik vind het ook ontzettend moeilijk! Wat vind die of die leuk, heeft die er wat aan,… Sorry

En toen was het tijd voor de lunch. Newton bracht ons naar “Mama Africa”, een gezellig restaurantje en warempel ook nog met heerlijk eten! Echt waar, niet gelogen, maar voor mij was dat de beste, lekkerste maaltijd die ik in bijna 6 weken gegeten heb! Op en top genieten dus! Maar ook daar zitten was leuk en gezellig, nog een praatje gemaakt met een Zuid Afrikaanse, oudere man die blijkbaar een tijd in Dendermonde heeft gewoond. Hij zat, volledig in het wit gekleed, aan een tafeltje met een flesje wijn en een dik boek. Een levensgenieter!
Mijn middagmaal bestond uit een stukje vis (braem) in tempura, chili mayonaise, wat citroen, zelfgemaakte frietjes (toch nog aan de rauwe kant, maar dat is hier normaal denk ik) en een salade met een heerlijke dressing! Het klinkt toch al heerlijk, niet?
Als nagerecht was het huisgemaakt ijs van passievruchten, heerlijk, met die pitjes erin. Helaas was het voor mij echter teveel en heb ik nog niet eens 1 van de 3 bolletjes op gekregen.
Beiden waren we ervan overtuigd dat deze dag, deze trip, iedere cent waard was! Het was toch een risico om zoveel geld uit te geven terwijl je niet goed weet wat te verwachten. Ja, je krijgt een lunch, maar eerlijk gezegd hadden wij ons aan een boterham verwacht. Ja ,je krijgt een guided tour, maar eerlijk gezegd hadden wij ons aan een wandelingetje met een norse man verwacht die dat met tegenzin doet. Maar nee, het was een geweldige dag, met een super leuke gids, die ons enthousiast vertelde en de tijd nam voor ons. Die ons dat marktje liet zien ipv te zeggen dat we onze dingetjes ook bij de Vic Falls konden kopen voor 4 keer de prijs, met een heerlijke lunch en met alles wat prima geregeld was!!!

Na het eten hadden we een uurtje voor onszelf, om 15u zou Newton ons oppikken en dan was het tijd voor de rit terug naar Kasane. In dat uur zijn we nog wat gaan rondkijken in de winkeltjes. Leuk om te zien, maar ook beter om weer door te wandelen, Ze durven nogal wat vragen hoor! Maar ik ben ik wel achter gekomen dat ik de verkoper op de markt helemaal niet beledigd heb (dank je Dane, om me te helpen op het woord te komen), want de boekenleggers liggen hier in die dure shops voor exact de prijs die ik hem geboden had. Had hij dus nog een goede aan kunnen verdienen, maar nu heeft hij pech Klinkt misschien een beetje cru zo, maar je moet daar echt een beetje hard wezen. Anders plukken ze je kaal, echt waar. Er zijn toeristen genoeg die wel de woekerprijs willen betalen voor die dingen en daardoor moeten andere toeristen dan vechten voor een beetje redelijke prijs. Maar goed, de dollars waren op, ik heb enkele leuke spulletjes en onze Newton stond netjes om 3u met het busje klaar om terug naar de grens te rijden.
Onderweg heeft hij een uur lang mee gezocht naar olifanten (Dane sliep), maar nee hoor, geen enkele te zien. Het is ons gewoon niet gegund ;-)
Maakt niet uit, het was een memorabele dag, iets om nooit meer te vergeten! Dus dat we uiteindelijk meer als een uur aan de grens hebben moeten wachten op de jeep van onze lodge om ons op te pikken, hebben we met een korreltje zout genomen. We laten niet op het laatste dat enorme positieve gevoel wegnemen! Maar toen die nieuwe chauffeur ons liet uitstappen uit de jeep omdat we met onze voeten over een vies, desinfecterend matje moesten lopen aan de grens en hij zonder iets te zeggen de jeep opnieuw startte en ook door een kuil met water reed, waardoor mijn souvenirs van de bank op de grond vielen, was ik niet meer zo blij. Zeker niet toen ik daarna terug instapte en erachter kwam dat mijn mooie houten bestek gebroken was! Zo jammer! Heb je eindelijk iets leuks, gaat het na een uur al kapot!
Heb dat gevoel maar laten wegwaaien op de rit terug naar de lodge, de moeite niet om me er druk in te maken, daarmee groeit het toch niet aan mekaar!

Om onze ervaringen te delen met de buitenwereld, wilden we zo snel mogelijk internetten. Dus wij met de laptoppen naar de bar, zodat we daar ondertussen konden genieten van een ijskoude cola. Helaas was daar geen internet
Maar we kregen al snel gezelschap van Jacques en Koos en daar hebben we uiteindelijk de hele avond mee doorgebracht aan de picknick tafel. Het ging er met momenten erg heftig aan toe, maar in de goede zin van het woord hé. Het waren gewoon soms heftige discussies, vooral over zaken in Afrika zoals bv kolonisatie, diamanten,… Maar uiteindelijk was het wel heel interessant en heb ik weer nieuwe dingen geleerd. Het is ook fijn om die discussie eens te kunnen voeren met blanken die hier echt wonen en werken. Niet de toeristen, niet de uber-rijken, maar de gewone man in de straat. Krijg je weer een heel andere kant van het verhaal te zien!

Omdat we het hier zo naar onze zin hebben en we echt genieten en omdat we totaal geen zin hebben om anderhalve dag op een lege school door te brengen… hebben we besloten om nog een dagje langer hier te blijven. Dus morgen niet vroeg op staan en niet met de bus naar Francistown. Nee, we blijven nog een dag en een nacht in Kasane en zullen dinsdagmorgen om 5u de bus nemen! Hebben we wel verdiend, vinden we zelf ;-)