Verpleegstage in Francistown, Botswana

Het afscheid van Francistown is nu onvermijdelijk daar. Mijn koffers zijn gepakt, de tickets liggen klaar, mijn kamer is leeg, de sleutels zijn afgegeven,… En dan moet je dag zeggen hé.
Om 8u waren we bij Mr. Madondo en gingen we afscheid nemen van de waarnemend directrice (de echte directrice is in Gabs). Toen we daar waren en dag gezegd hadden, zei ze dat ze met ons mee reed naar Gabs. Beetje raar dat je eerst afscheid hebt staan nemen alsof je mekaar niet meer ziet en dan blijkt dat je de komende 5 à 6u nog samen doorbrengt! Och ja… als het dat maar is. En dan nog afscheid nemen van Zibani, van Mr. Madondo en nog enkele mensen waarvan ik de namen niet zou kunnen spellen.
Terug aan mijn kamer om mijn spullen op te halen, was het dan ook tijd om afscheid te nemen van Lebo. Ik had een hele grote tas vol met spulletjes die ik achterliet (waspoeder, eten, boek, tijdschriften, shampoo en co, shirtjes,…) en de grote groene was-emmer. Ook Dane had de grote emmer vol met spulletjes zitten. Deze hebben we dan aan haar (en haar mama, de matron) gegeven. Zo mooi om te zien hoe blij ze daar dan mee zijn!!! Ze zei: ‘now I’m rich!’.Ook had ik haar een grote kerstkaart gekocht
We hebben nog enkele foto’s gemaakt, adressen uitgewisseld en toen moesten we echt dag zeggen. Het was best moeilijk, ik heb toch echt wel een band met haar. Maar we gaan zeker contact houden en ik moet mijn belofte ook nakomen (dvd’s branden met haar lievelingsserie).

Aan de poort van de school stond de auto klaar en gelukkig kregen we alle bagage in het koffer! En dan weer wachten hé
Na een dik half uur was de chauffeur eindelijk daar en toen konden we gaan (9u40). Na een korte stop aan de mall, waar ik me toch voor de laatste keer in koffie ben gaan halen, zoefden we over de baan. En met zoeven bedoel ik haast vliegen! Op momenten reed hij wel 180-190km/u!!! Niet normaal zo snel!!! En inhalen dat ze hier doen, brrr.
Onderweg heb ik alleen maar naar buiten gekeken, naar het mooie landschap, de dorpjes, de mensen en de dieren. En opeens werd ik zo emotioneel! De tranen rolden over mijn wangen! Ik ga het zo ongelooflijk missen hier!!! Het land, de zon, de uitzichten, de natuur, de geur, de mensen, de cultuur, de dieren overal, het ritme, de muziek,… Ik heb afgeteld om naar huis te kunnen gaan en nu het zover is, zou ik zo 2 weken willen bij boeken! Ik weet wel 100% zeker dat ik hier terug wil komen. Waarschijnlijk niet om stage te doen, maar wel om meer van het land te zien. Tijdens de autorit zijn er genoeg scenario’s door mijn hoofd gegaan over hoe ik dat dan zou doen Maar dan moet ik wel beginnen sparen!!! Dat is wel een mooi doel om een spaarpotje voor aan te leggen!

Om 2u waren we al in Gabarone! Dat zal ook wel als je tegen die rotsnelheid over de baan vlamt. Ik had een lodge geboekt, waarvan op het internet gezegd werd dat het dicht bij het centrum lag. Toen ik het echter tegen de chauffeur zei, zei hij dat het uit het centrum lag. Hij zou ons eerst een ander laten zien, dichterbij volgens hem. Eigenlijk wilden we dat helemaal niet. We hadden eentje geboekt en daar wilden we eigenlijk ook gewoon naar toe. Maar de mevrouw die meereed drong erg aan, dus zijn we er maar naar toe gereden. Het was echter P300 duurder dan hetgeen wij hadden en dat hadden we er niet voor over. Dus nadat we de mevrouw op haar bestemming hadden afgezet, zijn we doorgereden naar onze lodge. En die was echt niet ver!!! Maar hij was ook niet wat ze erover zeiden op het internet ;-)
Geen internet, geen 2 enkele bedden, geen zwembad, geen restaurant,… Maar gelukkig ligt hier een mall om de hoek, dus verhongeren zullen we niet doen Alleen het feit dat ik nu het internet niet kan gebruiken vind ik minder. Ik loop nu toch wel achter met de blog! En ik mis het om de reacties te lezen!!!

Maar goed, spullen in de kamer gezet en eens wat gaan doen aan de stage-opdracht. Nu moet ik een besluit gaan schrijven, maar vind dat best moeilijk om dat nu al te doen. Zit toch nog in de sfeer hier en zou eigenlijk liever een besluit vormen als ik enkele dagen terug in België ben. Ook merk ik dat mijn mening zich toch verandert heeft in de loop der weken. Als ik mijn verslagen herlees, zei ik in het begin vaak: dit is fout, dat is niet juist, dit is stom, dat is achterhaald. Maar ik merk dat steeds als Dane er bijvoorbeeld iets over zegt, dat ik de mensen en de gewoonten hier ga verdedigen. Hun handelen komt toch ergens vandaag. En wie ben ik om te zeggen dat hetgeen wij doen, goed is en hetgeen dat zij doen, minderwaardig is? Kritisch reflecteren over de afgelopen weken is nu toch wel begonnen. Ik was daar niet altijd aan toe, zeker omdat de ervaringen op zich vaak al genoeg in mijn hoofd veroorzaakten. Maar nu denk ik er meer en meer over na…

Rond half 4 gingen we eens een kijkje nemen in de mall. Wat was me dat!!! En ontzettend grote mall, er kwam maar geen eind aan! Ongelooflijk! Wijnegem Shopping Centrum, daar kun je het wel mee vergelijken (misschien wel minder winkels, maar ze zijn hier vaak wat groter en een paar mega supermarkten). En zoveel volk! Dane heeft zijn ogen uitgekeken naar het vrouwelijk schoon dat hier toch wel parmantig voorbij paradeert
De Nando’s hadden we al snel gezien, maar ik krijg dat echt niet meer binnen hoor (vanmiddag nog als lunch gehad trouwens)! Maar we hebben iets anders gevonden en daar hebben we heerlijk kunnen eten! En we hebben rondgelopen en rond gelopen,… we hebben nog even getwijfeld om naar de film te gaan (want er was een cinema), maar ik heb Dane moeten teleurstellen. Als we dat zouden doen, zouden we door het donker naar de lodge moeten wandelen. We hebben dat 6 weken heel braaf niet gedaan en nu zouden we dat de allerlaatste avond wel riskeren. Dat noem ik dan met vuur spelen hé. Ja, de kans is misschien klein, maar ze is er en ik neem hem liever niet.
Na het eten wou ik mijn laatste pula’s gaan uitgeven in de boekwinkel, maar deze was helaas al gesloten. Ik heb nog haastig rondgekeken voor iets, maar er waren enkel een paar van die JBC/C&A-achtige winkels open en daar heb ik eigenlijk niet echt iets mee van doen. Wel stom, want nu heb ik nog P150, zonde om dat niet te gebruiken

Op een bepaald moment klopte er iemand op mijn schouders. Mijn eerste gedachte was: oh nee hé, wat nu weer. Maar het was Chawa, een meisje dat ik heb leren kennen op de OK in Nyangabgwe Hospital. Ze had me gezegd dat ze dan ook in Gabs zou zijn en we hadden gezegd dat we misschien iets konden afspreken. Maar daar wij maar enkele uurtjes hier zijn, hebben we dat niet gedaan. Nu is Gabs best een grote stad en er zijn heel wat malls en er zijn heel wat mensen, ook blanken. En dan komen we ons toch daar tegen!!! Wat een mega toeval!!! Nice! We hebben even gekletst en zijn toen weer ieder onze weg gegaan.

Jullie raden nooit wat ik nu ga doen, zo net voor het slapen gaan
Ik ga in bad! Jawel, bad! Het is een spotgoedkope lodge, er is weinig van wat ze beloofd hadden, maar een bad is er wel! En dan profiteer ik er nog even van, want dat heb ik thuis zelfs niet!!!
Morgen worden we om 8u opgehaald door de chauffeur van IHS en hij brengt ons naar het vliegveld. En dan, om 10u20 stijgen we op en vliegen we naar Johannesburg… Dan eindigt het Botswana-avontuur medogenloos!
Maar dan kan er weer een nieuw avontuur beginnen zeker… Mijn laatste jaar school…