Verpleegstage in Francistown, Botswana

What a day! 

We vertrokken met een klein, zenuwachtig hartje naar de kliniek vanmorgen. “Zouden we echt alleen zijn?”. Maar die zorg konden we al snel laten varen, want de hoofdverpleegster had haar afspraak verplaatst naar de namiddag en was dus wel aanwezig! Oef!

Het betekende wel dat Dane en ik weer een dag gekluisterd waren aan de apotheek. Met goede moed zijn we er weer aan begonnen. ’s Ochtends komen de meeste patiënten en dan ben ik goed bezig en gaat de tijd goed voorbij. Voorschrift ontcijferen, medicatie zoeken, dosis nakijken, label schrijven, zakje vullen, uitleggen en op naar de volgende. Dane en ik zijn ondertussen op elkaar afgestemd en zodoende slaan we ons er probleemloos door. Maar vanaf half 11 is de grote stroom mensen gepasseerd en wordt het erg rustig. Waar we gister nog genoeg werk hadden met zakjes vullen, labels schrijven en stock opruimen, konden we dit vandaag niet doen wegens geen stock en geen labels… Ik ben overal wat gaan zoeken en vond uiteindelijk nog een paar witte etiketten. Deze heb ik doormidden geknipt en zodoende konden we toch nog enkele zakjes paracetamol vullen en labellen. Die paracetamol vliegt hier de deur uit!!!

Door dit gebrek aan werk en het feit dat we deze “post’ niet konden verlaten,  ging de tijd erg traag voorbij. Het was dan ook leuk als er af en toe eens iemand binnen kwam om een babbeltje te slaan. 

Maar het gaf ook een dubbel gevoel. We zijn hier stage komen doen om zoveel mogelijk van hier te leren en dan zitten we dagen in de apotheek. Van de andere kant zijn we ook heel blij dat we deze week zo’n hulp hebben kunnen zijn voor de clinic. Ze zaten echt in de puree door het personeelstekort en wij hebben toch een steentje kunnen bijdragen. 

Tijdens de lunch ben ik onze dossiers eens gaan invullen. Ik heb hier allemaal documenten verzameld en nu gaan we dossiers aanmaken van onszelf, op de manier van hier. Dane en ik zijn hiervoor wel moeten trouwen, hebben een zoontje gekregen en Dane is tijdens mijn zwangerschap thuis gekomen met een SOA. Sorry thuisfront, voor deze schokkende gebeurtenissen, maar deze waren nodig om het leven van hier weer te geven. Nu, leven van hier is mss te algemeen uitgedrukt, maar SOA’s en vreemdgaan komen hier nog veel voor. Ik heb gehoord dat het aan het veranderen is, vooral het vreemdgaan. Maar het was een stukje van hun cultuur/gewoonte, maar nu komen de gevolgen steeds duidelijker naar voor. De cijfers voor HIV en SOA’s zijn erg hoog. Ook door de opkomst van het “feminisme” komt hier verandering in. Een verhaal wat ik van de studenten op IHS gehoord heb: “jonge meiden hebben hier vaak 4 à 5 vriendjes tegelijk. Ze “leren ze allemaal kennen” en uiteindelijk kiest ze de rijkste uit om haar leven mee te delen.”

Ik heb het gehoord van enkele jonge (mannelijke) studenten en weet niet of het een algemeen gegeven is, of dat het veel voorkomt. Ik heb het nog niet durven vragen aan de dames hier ;-)

De dossiers zijn al aardig aangevuld geraakt en we hebben al vanalles verzameld om op school het verpleegdossier en de materialen te kunnen laten zien!

Na het werk zijn we toch nog even naar de mall geweest, maar we hebben GEEN kip gegeten! We hebben Nando’s lokroep kunnen weerstaan! Wel hebben we nieuw boterhambeleg gekocht en zijn we een (3) pintje gaan drinken. Ik vond dat we dat wel verdiend hadden in het midden van de week!

Terug op IHS was het tijd voor het eten. Toen ik naar de kantine wou gaan, kwam ik Lèbo tegen, mijn buurvrouw (geen student, maar ze verkoopt snoepjes en drankjes). Ik vroeg haar wat er vandaag op het menu stond en ze zei lachend: bread and tea.

Ik was er heilig van overtuigd dat dat een grapje was!!! Ik had zo’n honger, maar 3 keer per dag brood, dat is me toch teveel van het goede. Ik liep de kantine binnen en… jawel, tea and bread!

Gelukkig was er ook nog een heel droog rundersaucisseke en een klein lepeltje saus 

De smaak was niet slecht, maar het was niet de maaltijd waar ik stiekem op gehoopt had. Morgen vast weer beter!!! Wel zaten we bij de 2 kerels die we de dag dat we hier aankwamen ook hadden ontmoet. Het zijn studenten vroedkunde en ook al wat ouder en serieuzer (mijn leeftijdscategorie!!!). We hebben eens goed kunnen lachen en heerlijk ontspannen praten met mensen van hier. Het is vaak toch nog een beetje gemaakt en we moeten nog wat aftasten hoe het zit met humor en zo. Het gaat steeds beter, maar tot nu toe was dit het eerste echte volledig ontspannen gesprek voor mij. We hebben direct plannen voor het weekend gemaakt! Vrijdagavond gaan we (waarschijnlijk) mee naar een optreden/concert hier in het centrum. Er zou een vrij bekende artiest van hier optreden, verschillende stijlen muziek (jazz, soul, rock, maar zeker dansbaar ). Morgen ging hij eens kijken voor kaarten en dan weten we meer.

’s Avonds heb ik nog een leuk gesprek met mijn roommate gehad, het was precies de dag van de (oprecht) leuke gesprekken! Ze heeft me vanalles verteld over school, over het eten hier, over vanalles eigenlijk. Het is echt een schat van een meisje, die Leungo! Stiekem hoop ik dat zij volgend jaar naar België mag komen!!!

Van Dane had ik een serie op mijn laptopje gezet: Game of Thrones. Die ben ik ’s avonds steeds aan het kijken, geweldig! Zodoende heb ik ook iets anders om op te focussen ipv op het steeds slechter wordende internet en mislukte skype gesprekken.

Goodnight my friends!

x

Joepie! Ik heb eens ietsje langer geslapen vandaag! En wel tot 6u15

Maar niet geklaagd, ik ben er echt blij om en heb er ook echt nood aan om de nachten iets langer te laten duren.
Vanmorgen heeft Dane gepast voor het ontbijt, jammer, want het waren boterhammen met jam! Nu, daar wij iedere middag al braaf onze boterhammetjes smeren, is dat natuurlijk niet zo’n verrassende afwisseling. Maar toch… Het is natuurlijk niet de bedoeling om vanaf nu niet meer op het ontbijt te verschijnen omdat we steeds ’s avonds gaan voor supper. Morgen sleep ik je mee Dane! Zet je wekker maar

Aangekomen in de clinic, zaten er al veel patiënten klaar in de wachtzaal. Maar er was niemand van het personeel te bespeuren. Vreemd… We liepen door naar het bureau waar wij onze tassen steeds opbergen in de archiefkast. De deur was dicht en dat was weer vreemd… Klop, klop, en we mochten binnen. Al het personeel was daar aanwezig en blijkbaar hadden ze een soort “spoed” vergadering. De maternity ward is open sinds zondagavond (er is toen een vrouw in arbeid binnen gekomen, maar ze is tot op vandaag nog niet bevallen!) en er zijn veel zieken, wat ervoor zorgt dat er een serieus tekort aan verpleegsters is. De vergadering was in het Setswana (de hoofdverpleegster verontschuldigde zich hier wel voor, maar ik begrijp heel goed dat dat veel beter gaat voor al het personeel) maar ik voelde dat de gemoederen verhit raakten. Nadat enkelen aan het werk werden gezet, bleven Dane en ik achter met nog 3 verpleegkundigen. Ik voelde me echt opgelaten, want het ging er heftig aan toe, er is zelfs iemand boos vertrokken. Het hoofd heeft ons daarna uitgelegd wat er gebeurd was en het is duidelijk merkbaar dat het tekort aan personeel voor veel spanningen zorgt. Dat is ook normaal, je kunt slechts een briefje op de deur hangen: “sorry, gesloten wegens ziekte.”.

Na wat overleg zijn we overeen gekomen dat Dane en ik vandaag weer de dispencary (apotheek) zouden runnen. Dus daar zaten we, in ons hokje We hadden onze handen vol, een hoop patiënten, een grote levering die opgeruimd moest worden, een boel zakjes die gelabeld moesten worden, condooms die in subtiele zakjes gedaan moesten worden, flesjes die gevuld moesten worden,… Ondertussen kon ik het ook niet laten om hier en daar wat op te ruimen. Ik heb de “toog” een grote beurt gegeven en alle rommel weg gegooid. Maar tussen de rommel ontdekte ik wel een paar verstekelingen: een soort rupsen. Blijkbaar is dit een lekkernij hier in Botswana, maar sorry sorry sorry, de naam is mij weer ontgaan. Het “parameter-meisje” (zo hebben wij haar genoemd, omdat het geen verpleegkundige is, maar we ook niet precies weten welke functie ze wel heeft. Door haar gebrekkig Engels komen we daar niet echt achter) is ze toch komen proeven, maar zei dat deze toch al behoorlijk oud waren. Ik wil zo’n specialiteit zeker eens proeven, maar niet die onder uit een kastje komen en daar al ik weet niet hoe lang liggen! Wie weet, komt het er nog van komende weken!

Ja, jongens, veel meer kan ik jullie over vandaag niet vertellen. De hele dag verantwoordelijk voor de dispencary…

Tijdens de lunch hebben we ons ritme een beetje veranderd. We gaan nog steeds onze peanutbutter (jam voor Dane) sandwich opeten in het hutje, maar als we klaar zijn, gaan we binnen bij het personeel zitten. Zo leren we ze toch een beetje beter kennen en kunnen we wat meer leren over hun cultuur. Van de culturele misverstanden van vorige week, hebben we geen last meer gehad. Misschien omdat ik vrijdag heel rustig heb uitgelegd dat wij studenten zijn en niet de middelen hebben om hen allemaal van eten/drinken te voorzien. Misschien is het gewoon overgewaaid. Ik weet het niet. Maar het voelt in ieder geval weer prettig, de sfeer zit goed! We beginnen elkaar ook meer vragen te stellen, je merkt dat er een band ontstaat en dan durf je al wat meer vragen hé. We kregen vandaag ook complimenten omdat we het zo goed deden in de dispencary en omdat we zo mooi opgeruimd hadden. Dat was fijn om te horen!!!

Morgen zal een grote verrassing zijn. De hoofdverpleegkundige vertelde ons vanmorgen dat wij woensdag voormiddag de enige verpleegkundigen zullen zijn in de clinic. Ik dacht dat ze een grapje maakte en zei: “then we will have a busy day tomorrow!”. Maar het bleek pure ernst! Toen begonnen Dane en ik ons toch wat zorgen te maken. We bevinden ons echt niet in de positie om een clinic te runnen, we mogen dat ook helemaal niet. Daar er vandaag niks meer over gezegd is geweest en we de hoofdverpleegster na de lunch niet meer hebben gezien, weten wij dus niet wat er morgen gaat gebeuren. Er is in ieder geval een dokter aanwezig op woensdag, dus die kan de consultaties doen. De apotheek kunnen wij ondertussen wel aan, maar dan is er nog de dressing room en de injection room die niet van personeel voorzien zijn. Spannend!

Vandaag was dag 2 zonder mall, zonder Windhoek (biertje), zonder Nando’s (kip en friet) en zonder uitgaven! Goed hé! Als we zo door gaan, kunnen we de laatste dagen van ons verblijf op luxe safari ;-) Het eten op IHS is heel goed meegevallen. Echt waar! Er was macaroni, gehakt (lekker gekruid), koolsalade en rijst. Mmmm! Goed gegeten dus!

Het internet is er iedere dag slechter aan toe en ik denk dat ik me maar weer moet gaan toeleggen op het early-morning-internet-kwartiertje. Alleen jammer dat het thuisfront dat niet op Skype is natuurlijk
Met momenten heb ik toch wel erge heimwee, vooral naar Alex! Ik mis onze droge humor en gezwans!!! Xxx

So, good people, I’m wishing you a lovely night, sweet dreams and a fresh start of a new day!

X

Hello good people! How are you? 

Is de eerste stage/werk/schooldag een beetje meegevallen na een week vakantie?

Fris gewassen en met helder witte uniformen zaten Dane en ik om half 8 in de auto, op weg naar de Gerald Clinic. Een nieuwe werkweek kan beginnen en we hebben besloten dat we er het beste van gaan maken (vooral na de eerder negatief getinte gevoelens en het vaak gebrek aan werk daar). En dat hebben we kunnen waarmaken vandaag! Amai nog niet!
In de clinic werden we vrijwel direct aangesproken door de hoofdverpleegkundige. Of wij a.u.b. wilden helpen, want er was maar 1 verpleegkundige! Zijzelf moest naar de maternity ward omdat zij als enige ook vroedvrouw is en er sinds gister de eerste patiënte is binnengekomen, in arbeid. Ze vroeg of wij de vaccination room voor onze rekening wilden nemen. Natuurlijk!!! Bloednames hoefden we niet te doen (wegens geen supervisie), maar de spuitjes mochten we zetten. Wij al helemaal blij Maar helaas, de spuitjes waren er nog niet, dus er viel niks te zetten. Dit is echt weer zo’n heerlijk voorbeeld van hoe het hier aan toe kan gaan. Eerst 15min uitleg en opdrachten geven om er dan achter te komen dat het feest niet kan door gaan.

Dan zijn we maar weer naar de child welfare clinic gegaan. Daar was het een drukte van jewelste! Er waren wel meer dan 50 kinderen vergezeld van hun moeder, een kleurrijke bende. Dane en ik zijn er serieus in gevlogen: eerst een groot deel gewogen (eentje weegt, de ander noteert), dan die stapel geconsulteerd, geregistreerd en vitamine A gedoseerd. En weer een nieuwe ronde: wegen, consulteren registreren, doneren. In minder dan 2u tijd hadden we vrijwel alleen met ons 2-tjes alle kids gedaan!!! Er was wel een hulp (geen verpleegkundige, eerder een logistieke denk ik), maar die deed niet meer als GSM’en, een babbeltje slaan en af en toe vertalen. Na die 2u zei ze dat ze erg moe was, en ja sorry dat ik het zeg, maar dan moeten wij echt onze lach inhouden! Dat was nog niks en je kon er ook nog bij zitten.
Ze willen hier allemaal heel graag naar België komen, maar ik vrees dat als ze 3 dagen meedraaien op een afdeling in ons ziekenhuis, dat ze dan heel snel terug willen. Het klinkt misschien cru, maar we kunnen het nog moeilijk vatten…

Toen kwam de volgende hulpvraag van de hoofdverpleegkundige: willen jullie de dispencary doen? Sure!!! Zodoende hebben Dane en ik de rest van de dag de apotheek “uitgebaat”. De wachtzaal zat propje vol en dat zorgde toch wel voor een lichte verhoging van de werkdruk en het stressniveau. Maar eerlijk: ik vond dat eigenlijk wel weer eens prettig om te ervaren! Het gaf me zo’n kleine boost van adrenaline en ik ging als een speer. De eerste paar voorschriften hebben we serieus moeten ontcijferen, maar na een tijdje weet je het precies. Het zijn steeds dezelfde dingen die terugkeren: paracetamol, allergix, diazepam,… Ik had gelukkig mijn lijstje met afkortingen meegenomen en zodoende hebben Dane en ik de wachtende menigte toch vlug kunnen reduceren tot 0. Wat een heerlijk gevoel! We waren best trots op onszelf dat we dit tot een goed einde hadden gebracht en dat we zoveel werk verricht hadden op korte tijd.
Ondertussen hadden we ook de hele apotheek opgeruimd, enorm veel etiketten geschreven en geplakt op reeds gevulde, maar niet gelabelde zakjes pillen, doosjes gelabeld,… Het mocht gezien worden. Maar er werd jammer genoeg niets van gezegd. Ik ben benieuwd hoe de apotheek er morgen uit ziet. Dane en ik moeten ons soms echt inhouden om er niet in te vliegen en de boel daar een goed op te ruimen en te poetsen! Eigenlijk een kleine moeite en het zou direct zo anders zijn. Maar in werkelijk ieder hoekje ligt rommel, alles in vies en stoffig, rommelig, onverzorgd,… Er gaat zo ook veel materiaal verloren en dat vind ik nog het ergste! Ze hebben al zo weinig.

Dat het lunchtijd was, was een welkom geschenk! Honger joh, na al dat harde werk. Helaas waren de lekkere balletje van de straatverkoopsters op, dus enkel boterhammen vandaag. In ons hutje hebben we nagenoten van ons harde werk. De vraag of we iets konden kopen (van/voor een patiënt) kon natuurlijk niet ontbreken. Maar we hebben ons voorgenomen dat we gewoon nee zeggen en er niet meer teveel van wakker gaan liggen.

In de namiddag was het een stuk rustiger. Dus eerst een paar consultaties gedaan en hier heeft Dane deze keer echt zijn best gedaan, alhoewel hij dit helemaal niet graag doet. Knap! Maar omdat er niemand in de apotheek was en de mensen die wij op consultatie hadden toch allemaal medicatie nodig hadden, zijn we maar weer terug gegaan naar ons stekkie voor die dag. Het is toch fijn dat we op deze “crisis-dag” hebben kunnen helpen! Ik voelde me voldaan na die dag en dat heb ik soms gemist. 


De chauffeur was weer goed op tijd en samen met hem zijn we even gestopt bij de supermarkt. Dane en ik hebben afgesproken dat we op financieel dieet gaan, dus niet meer iedere dag naar de mall en gewoon eten wat de pot schaft op school. Maar om minder naar de supermarkt te kunnen gaan, hebben we een voorraad water nodig. Vandaar die stop! Een grote voorraad water draag je niet even van de mall naar school in die hitte, dus hebben we even gebruik gemaakt van het gemotoriseerd vervoer. Dane heeft zich toch laten verleiden door wat eten uit de supermarkt, ik heb me kunnen inhouden, al liep het water me in de mond bij het zien van een heerlijke pasta! Ik heb netjes op school gegeten vandaag, maar het viel niet mee. Er waren geen groenten, enkel beef (en die is hier toch altijd taai en droog, ik krijg dat niet binnen, sorry) en iets wat weer een beetje op fufu leek. Dat heb ik dus gegeten met een beetje waterige saus. Niet vies, maar eerder saai

Eindelijk zijn Dane en ik begonnen met het maken van onze stage opdracht. We hebben het er al zo vaak over gehad en steeds kleine dingen op papier gezet. Maar het moet natuurlijk ook in een mooie vorm gegoten worden en daar werd het hoog tijd voor. Het begin is gemaakt en komend weekend moet toch meer dan de helft af zijn, dat is weer een streefdoel.


Ondertussen is het half 10 en zit ik op bed dit verslag te typen. Ik begin toch te voelen dat ik gemiddeld maar 5u per nacht slaap en ga dus proberen dadelijk al erin te kruipen. Het internet zal niet meer lukken vrees ik, dat is al de hele namiddag een ramp. Het is duidelijk te merken dat de 6 Noorse dames terug zijn ;-)

Goodnight! x

Goodmorning everybody!

Even snel: aan de linkerkant van mijn blog, zie je ergens staan "favoriete links". Daar kun je de links naar de foto's terug vinden!

Ook staat er een link bij naar de website van de Stad Genk, ook daar vind je dagboeken van ons. Niet zo uitgebreid als deze blog, misschien handig voor de mensen zonder tijd

Gewoon op klikken en dan opent de pagina vanzelf.

Veel kijkplezier!

Wij gaan aan de slag, de zon schijnt, de pap is binnen, de uniformkes zijn terug wit en wij stappen met een positieve vibe in de nieuwe werkweek!

X